استرس نوازندگی روی صحنه؛ از تمرین در خانه تا اجرای زنده

قطعه را در خانه تا آخر می‌نوازید. بار دوم هم خوب پیش می‌رود. بعد کسی می‌گوید: «یک بار هم برای من بزن.» هنوز همان‌جا نشسته‌اید، ساز همان ساز است و فقط یک نفر به اتاق اضافه شده؛ اما این بار ضرب اول را تندتر می‌گیرید. به جمله‌ای که همیشه راحت می‌نواختید نزدیک می‌شوید و به‌جای شنیدن ملودی، از خودتان می‌پرسید: «انگشت بعدی کدام بود؟»

برای تجربۀ استرس نوازندگی حتماً لازم نیست در سالن کنسرت باشید. گاهی حضور یک دوست، نگاه معلم یا روشن شدن دوربین گوشی کافی است. اگر این تجربه برایتان آشناست، راه‌حل همیشه این نیست که قطعه را ۲۰ بار دیگر از اول بزنید. شاید آنچه هنوز تمرین نکرده‌اید، خودِ اجراست: شروع کردن وقتی کسی گوش می‌دهد، ادامه دادن بعد از یک خطا و پیدا کردن دوبارۀ مسیر قطعه وقتی حواستان از موسیقی پرت شده است. اضطراب اجرای موسیقی بخشی از زندگی هر نوازنده است.

در اتاق تمرین، اگر از صدای یک جمله راضی نباشید، می‌ایستید و دوباره آن را می‌نوازید. جلوی شنونده، تصمیم دیگری هم باید بگیرید: با همین صدایی که از ساز درآمده، چطور به جملۀ بعد برسم؟ هم‌زمان، چیزهای دیگری هم توجهتان را می‌خواهند: صدای ناآشنای سالن، نگاه داور یا فکرِ «نکند همان جای دفعۀ قبل را خراب کنم».

اضطراب اجرا برای همه یک شکل ندارد. شاید قلبتان تندتر بزند، دهانتان خشک شود یا ساز را محکم‌تر از معمول بگیرید. شاید هم دست‌هایتان راحت باشند، اما ذهنتان مدام چند میزان جلوتر برود و نگران بخش دشوار قطعه باشد. هیچ‌کدام از این نشانه‌ها به‌تنهایی نمی‌گوید که آماده نیستید یا بد خواهید نواخت.

گاهی مشکل از جایی شروع می‌شود که به‌جای گوش دادن به موسیقی، سعی می‌کنید تک‌تک حرکت‌هایی را که تا دیروز روان انجام می‌دادید، آگاهانه کنترل کنید. گاهی هم فکرِ «اگر یادم برود چه؟» آن‌قدر توجهتان را می‌گیرد که شنیدن و به یاد آوردن جملۀ بعد دشوار می‌شود. این تجربه با بلد نبودن قطعه یکی نیست.

برای انتخاب تمرین بعدی، یک سؤال به دردتان می‌خورد: در خانه هم همین‌جا گیر می‌کنم یا فقط وقتی کسی گوش می‌دهد؟ اگر در خلوت هم هر بار همان گذر دشوار است، انگشت‌گذاری، ریتم یا حرکت لازم را جداگانه بررسی کنید. اگر گذر در خانه روان است و با حضور اولین شنونده به هم می‌ریزد، شنونده را هم وارد تمرین کنید.

نه. بعضی نوازندگان احساس می‌کنند حضور مخاطب به جمله‌بندی‌شان جان می‌دهد؛ بعضی دیگر در آرامش بهتر می‌نوازند. حتی برای یک نفر، تپش قلب پیش از یک اجرای گروهی ممکن است خوشایند باشد و همان حس در آزمون تکنوازی آزارش دهد. نه لازم است برای اجرای خوب مضطرب باشید، نه لازم است پیش از نت اول اضطراب را کاملاً از بین ببرید. تجربۀ دو پیانیست نامدار، دو روی متفاوت این ماجرا را نشان می‌دهد.

سیمون دینرستاین، پیانیست آمریکایی، در گفت‌وگو با رادیو NPR از سال‌ها اضطراب اجرای موسیقی و ترسِ فراموش کردن قطعه گفته است. او در نخستین اجرایش در کارنگی هال، هنگام نواختن واریاسیون‌های گلدبرگ باخ، لحظه‌هایی مسیر قطعه را از یاد برد؛ آن هم در اجرای اثری که چند ماه پیش‌تر ضبط کرده بود. پس مسئله صرفاً این نبود که اثر را خوب نمی‌شناخت.

دینرستاین سرانجام تصمیم گرفت نت را روی تبلت همراهش به صحنه ببرد. او می‌گوید قطعه‌ها را همچنان از حفظ آماده می‌کند، اما همین که نت مقابلش است، احساس راحتی و آزادی بیشتری می‌کند. نکته این نیست که هر نوازنده‌ای باید از روی نت بنوازد. برای دینرستاین، کنار گذاشتن یک انتظار رایج، یعنی اینکه تکنواز باید بدون نت روی صحنه برود، جا را برای توجه دوباره به خودِ موسیقی باز کرد. یادمان باشد که کنترل استرس نوازندگی برای همه مانند هم نیست.

سیمون دینرستاین (Simone Dinnerstein) پیانیست آمریکایی که درباره استرس نوازندگی خود با رسانه‌ها گفتگو کرده است
سیمون دینرستاین، پیانیست آمریکایی، یکی از نوازندگانی که از استرس نوازندگی و ایده‌هایش برای روبرو شدن با آن سخن گفته است.

رابرت گرینبرگ در روایتی از زندگی ولادیمیر هوروویتز می‌نویسد که ترس این پیانیست از اجرا گاهی چنان شدید بود که باید او را از پشت صحنه به جلو هل می‌دادند. از نحوۀ آماده شدن او برای یکی از مشهورترین کنسرت‌هایش نیز جزئیات دقیقی در دست است. به روایت سونی کلاسیکال، ناشر ضبط‌های این اجراها، هوروویتز پیش از بازگشت به اجرای عمومی پس از دوازده سال دوری، چهار بار در تالار کارنگیِ نیویورک برای همسر و دوستان نزدیکش نواخت؛ دو بار در ژانویه و دو بار در آوریل. روز ۹ مه ۱۹۶۵، وقتی برای کنسرت عمومی روی همان صحنه آمد، تماشاگران به پا خاستند و تشویقش کردند. چیزی که آن تماشاگران نمی‌دیدند، چهار باری بود که پیش از آن، پیانیست در همان سالن تقریباً خالی نشسته و نواخته بود.

ولادیمیر هورووتز، پیانست مشهور قرن بیستم، یک از نوازندگی که با استرس اجرا درگیر بود.
ولادیمیر هوروویتز، پیانیست افسانه‌ای قرن بیستم که با اضطراب اجرای موسیقی دست به گریبان بود

  1. تمرینِ اصلاح را از تمرینِ اجرا جدا کنید
    در تمرینِ اصلاحی، سر یک میزان دشوار می‌ایستید، سرعت را کم می‌کنید و انگشت‌گذاری، حرکت آرشه یا محل نفس را بررسی می‌کنید. اینجا توقف کردن کار درستی است. اما چند دقیقه از جلسه را به تمرین دیگری اختصاص دهید: در تمرین برای اجرای زنده، یک قطعۀ کوتاه یا بخشی از یک قطعه را انتخاب کنید، گوشی را روی ضبط بگذارید و در یک برداشت، بدون شروع دوباره، بنوازید.
    هدف این برداشت، ضبطی بی‌اشتباه نیست. دارید مهارتی را تمرین می‌کنید که با توقف‌های مکرر فرصتی برای یادگیری‌اش ندارید: بعد از نتی که دوستش نداشتید، نت بعدی را هم بشنوید و بنوازید.
  2. برای قطعه چند «نقطۀ بازگشت» بسازید
    اگر همیشه از اول قطعه شروع کنید، ممکن است برای رسیدن به بخش میانی هم به حرکت‌های قبل از آن وابسته بمانید. چند جای مشخص را برای شروع جداگانه انتخاب کنید: آغاز ملودی دوم، یک تغییر آکورد مشخص، پایان یک سکوت یا جایی که ساز شما پس از ساز دیگری وارد می‌شود.
    حالا دستتان را از ساز بردارید، جملۀ انتخاب‌شده را در ذهنتان بشنوید و مستقیم از همان‌جا شروع کنید. در اجرای گروهی فقط شمارۀ میزان ورودتان را حفظ نکنید؛ بشنوید که پیش از ورود شما، ساز دیگری چه می‌نوازد. اگر لحظه‌ای گم شوید، شنیدن آن نشانه می‌تواند برای پیدا کردن راه بازگشت از شمارۀ میزان مفیدتر باشد.
  3. شنونده را به‌تدریج وارد تمرین کنید
    اول برای یک شنوندۀ قابل‌اعتماد بنوازید. به‌جای اینکه در پایان بپرسید «خوب بود یا بد؟»، پیش از اجرا یک سؤال مشخص به او بدهید: «بعد از ورود دست چپ، هنوز ملودی اصلی را واضح می‌شنیدی؟» این سؤال هم بازخورد بهتری به شما می‌دهد، هم هنگام نواختن یادتان می‌ماند قرار است چه چیزی به گوش شنونده برسد.
    قدم بعدی می‌تواند نواختن در کلاس یا برای یک جمع کوچک باشد. لازم نیست هر بار تعداد تماشاگران را بیشتر کنید. تمرین برای اجرای زنده باید شبیه به همان موقعیتی باشد که برایتان دشوار است. اگر در آزمون باید ایستاده بنوازید، بخشی از تمرین را ایستاده انجام دهید. اگر سخت‌ترین لحظه برایتان شروع کردن است، از دوستی بخواهید شما را معرفی کند؛ بعد وارد شوید و فقط جملۀ اول را بنوازید. برای تمرین سی ثانیۀ اول، لازم نیست هر دفعه کل قطعه را اجرا کنید.
  4. برای لحظۀ پیش از نت اول، یک روال کوتاه داشته باشید
    در خانه، یک بار هم ورود به صحنه را در ذهنتان مرور کنید: می‌نشینید یا می‌ایستید، ساز را آماده می‌کنید، ضرب را در ذهنتان می‌گیرید و صدای آغاز را می‌شنوید. حتی می‌توانید مجسم کنید که دستتان کمی می‌لرزد و با وجود آن جملۀ اول را تمام می‌کنید. هدف از این تصویرسازی، ساختن یک کنسرت بی‌نقص خیالی نیست؛ آماده شدن برای شروعی واقعی است.
    همین روال را در تمرین با ساز هم امتحان کنید. جای پا یا صندلی را تنظیم کنید، دو سه بار راحت و بی‌فشار نفس بکشید و پیش از حرکت دست، جملۀ اول را در ذهنتان بشنوید. لازم نیست نفس خیلی عمیقی بکشید یا صبر کنید تا ضربان قلبتان عادی شود. نشانهٔ شروع می‌تواند شنیدن ضرب و صدای آغاز باشد، نه ناپدید شدن دلشوره.

اگر یک نت اشتباه شد اما می‌دانید کجای قطعه‌اید، برای اصلاح همان نت به عقب برنگردید. ضرب و جهت جمله را نگه دارید. شنونده موسیقی را در زمان دنبال می‌کند؛ ممکن است نت اشتباه را شنیده باشد و همچنان بتواند ملودی را با شما دنبال کند.

اگر جای قطعه را واقعاً گم کردید، نوع اجرا تعیین‌کننده است. در تکنوازی، یک مکث کوتاه و شروع از نزدیک‌ترین جملۀ آشنا گاهی انتخاب موسیقایی بهتری از چند تلاش شتاب‌زده است. در گروه، به‌جای برگشتن به میزان قبلی، به همراهان گوش کنید و در اولین ورودی که از آن مطمئنید به آن‌ها بپیوندید.

روی صحنه، سؤال «چرا خراب کردم؟» کمکی به پیدا کردن نت بعدی نمی‌کند. سؤال مفیدتر این است: «الان باید به چه صدایی گوش بدهم؟» برای سؤال اول، بعد از اجرا وقت دارید.

وقتی کمی از اجرا فاصله گرفتید، اگر ضبطی دارید، یک بار مثل شنونده به آن گوش بدهید. شاید جایی که از درون برایتان پرتنش بود، در صدا چندان پیدا نباشد. شاید هم مشکل مشخصی بشنوید که بتوان برایش تمرین طراحی کرد. به‌جای نمره دادن به کل اجرا، به سه پرسش زیر پاسخ دهید:

  • چه چیزی را می‌خواهم نگه دارم؟ «جملۀ اول را با همان سرعتی شروع کردم که می‌خواستم.»
  • کجا توجهم از موسیقی جدا شد؟ «پیش از ورود دوم، هنوز داشتم به نت اشتباه قبلی فکر می‌کردم.»
  • جلسۀ بعد چه چیزی را تمرین می‌کنم؟ «ورود دوم را با شنیدن خط همراهی تمرین می‌کنم، نه فقط از اول قطعه.»

کودکان هم ممکن است با استرس نوازندگی و اضطراب اجرای موسیقی درگیر باشند، حتی اگر مثل بزرگسالان درباره‌اش حرف نزنند. در مطالعه‌ای روی کودکان سه و چهار ساله، کودکانی که با محل اجرا آشنا بودند، نشانه‌های کمتری از اضطراب نشان دادند. اگر معلم یا والد یک هنرجو هستید و این امکان را دارید، بگذارید کودک پیش از اجرا سالن را ببیند، جای خودش را پیدا کند و چند جمله آنجا بنوازد. این‌طور اضطراب اجرا در او به شکل عملی کنترل می‌شود.

بعد از اجرا هم، پیش از آنکه اشتباهی را گوشزد کنید، بپرسید: «کدام قسمت را از همه بیشتر دوست داشتی؟» جوابش شاید چیزی باشد که شما اصلاً متوجه نشده‌اید. اجازه بدهید روایت کودک از اجرایش فقط فهرست نت‌هایی نباشد که دیگران تصحیح کرده‌اند.

دلشورۀ گاه‌به‌گاه با اضطرابی که انتخاب‌هایتان را محدود می‌کند فرق دارد. اگر از هفته‌ها پیش از اجرا خواب و تمرکزتان به هم می‌ریزد، بارها اجراها را لغو می‌کنید یا با وجود علاقه‌تان از هر فرصتی برای نواختن دوری می‌کنید، لازم نیست منتظر بمانید تا مشکل با «تجربۀ بیشتر» خودبه‌خود برطرف شود. گفت‌وگو با روان‌شناس، به‌ویژه کسی که با اضطراب عملکرد یا فضای هنرهای اجرایی آشناست، می‌تواند کمک‌کننده باشد. درمان شناختی‌رفتاری و روبه‌رو شدن تدریجی و برنامه‌ریزی‌شده با موقعیت اجرا از گزینه‌های قابل‌بررسی‌اند؛ یک روش واحد برای همهٔ نوازندگان جواب نمی‌دهد.

برای جلسۀ تمرین بعدی، از یک کار کوچک شروع کنید: قطعۀ کوتاه، یک شنونده و یک بار نواختن تا پایان. معیار موفقیت را هم از قبل انتخاب کنید: نه اینکه «دستم نلرزد»، بلکه اینکه «اگر لرزید، باز هم بتوانم جملۀ بعد را بشنوم و ادامه بدهم». کنترل اضطراب اجرای موسیقی و کنار آمدن با استرس موسیقی نیازمند زمان است. گام به گام پیش بروید و از آنچه می‌نوازید لذت ببرید.

دیدگاه خود را بنویسید